زیر درخت گیلاس

بر آستان جانان

alionline759 — Mon, 23 Nov 2009 06:41:30 GMT

راهي بزن كه آهي بر ساز آن توان زد
شعري بخوان كه با آن رطل گران توان زد
شد رهزن سلامت زلف تو وين عجب نيست
گر راهزن تو باشي صد كاروان توان زد
بر آستان جانان گر سر توان نهادن
گلبانگ سربلندي بر آسمان توان زد
درويش را نباشد برگ سراي سلطان
ماييم و كهنه دلقي كاتش در آن توان زد
قد خميده ما سهلت نمايد اما
بر چشم دشمنان تير از اين كمان توان زد
حافظ

... از دوست داشتن

baran — Wed, 16 Sep 2009 10:16:18 GMT

امشب از آسمان دیده ی تو

روی شعرم ستاره می بارد

در سکوت سپید کاغذها

پنجه هایم جرقه می کارد

شعر دیوانه ی تب آلودم

شرمگین از شیار خواهش ها

پیکرش را دوباره می سوزد

عطش جاودان آتش ها

آری، آغاز دوست داشتن است

گرچه پایان راه ناپیداست

من به پایان دگر نیندیشم

که همین دوست داشتن زیباست

از سیاهی چرا حذر کردن

شب پر از قطره های الماس است

آنچه از شب بجای می ماند

عطر سکر آور گل یاس است

آه، بگذار گم شوم در تو

کس نیابد ز من نشانه ی من

روح سوزان آه مرطوب

بوزد بر تن ترانه ی من

آه، بگذار زین دریچه ی باز

خفته در پرنیان رؤیاها

با پر روشنی سفر گیرم

بگذرم از حصار دنیاها

دانی از زندگی چه می خواهم

من تو باشم...تو...پای تا سر تو

زندگی گر هزار باره بود

بار دیگر تو...بار دیگر تو

آنچه در من نهفته دریایی است

کی توان نهفتنم باشد

با تو زین سهمگین توفان

کاش یارای گفتنم باشد

بس که لبریزم از تو، می خواهم

بدوم در میان صحراها

سر بکوبم به سنگ کوهستان

تن بکوبم به موج دریاها

بس که لبریزم از تو، می خواهم

چون غباری ز خود فرو ریزم

زیر پای تو سر نهم آرام

به سبک سایه تو آویزم

آری آغاز دوست داشتن است

گرچه پایان راه نا پیداست

من به پایان دگر نیندیشم

که همین دوست داشتن زیباست.

پ.ن 1: من و علی برای همیشه مال هم شدیم. ما بعد از پشت سر گذاشتن مشکلات و سختی های زیاد تو یکی از همین روزهای قشنگ تابستونی ازدواج کردیم.

پ.ن 2: زندگی با تو رؤیایی بود که به حقیقت پیوست. دوستت دارم نازنینم...

گل من بهر تو من خارم خار

alionline759 — Mon, 03 Aug 2009 18:42:06 GMT

غنچه از خواب پرید
و گلی تازه به دنیا آمد
خار خندید و به او گفت: سلام
و جوابی نشنید
خار رنجید ولی هیچ نگفت
ساعتی چند گذشت
گل چه زیبا شده بود
دست بی رحمی آمد نزدیک
گل سراسیمه ز وحشت لرزید
لیک آن خار در آن دست جهید
و گل از مرگ رهید
صبح فردا که رسید
خار با شبنمی از خواب پرید
گل صمیمانه به او گفت: سلام

آنان که زندگی را بستری از گل سرخ می دانند، همیشه از خارهای آن شکایت می کنند
غافل از اینکه: هر خار پله ایست برای در آغوش کشیدن گل سرخ

یه کسی

alionline759 — Tue, 14 Jul 2009 19:21:18 GMT

شاید یه کسی شب ها برای اینکه خواب تورو ببینه به خدا التماس می کنه ،

شاید یه کسی به محض دیدن تو دستش یخ میزنه و تپش قلبش مرتب بیشتر میشه ،

مطمئن باش یه کسی شب ها به خاطر تو توی دریای اشک می خوابه ،

ولی تو اون رو نمی بینی!

پ ن:

1- من اون "یه کسی" رو پیدا کردم و همیشه خدارو شکر میکنم

2- شاید فکر کنید خیلی خودمو تحویل گرفتم ولی چون ما (من و باران) چیزی رو از هم پنهان نداریم میدونم که اینجوریه

3- امیدوارم همه بتونن توی زندگیشون "یه کسی شونو" پیدا کنن و وقتی پیداش کردن پایبندش باشن.

4- روزگار کثیفی داریم ولی ما میتونیم به کثیف تر نشدنش کمک کنیم.

5- برای پذیرفتن و شروع یه زندگی خیلی باید فکر کرد و خیلی مشکلات ممکنه سر راهتون باشه ولی اگه دلتون پاک باشه میتونید موفق بشید

6- هرکی برای زندگی روشی داره ولی سعی کنید با هر روشی که زندگی میکنید خوب باشید خوبی هم یه تعریف بیشتر نداره و تمام آدمها صرفنظر از دین و آیینشون با اون آشنا هستند.

7- بازم خیلی نصیحت کردم معذرت میخوام ولی چه کنم دلم میخواست شما هم این حسی که من دارمو تجربه کنید

و اینگونه شروع شد...

alionline759 — Sat, 11 Jul 2009 05:42:49 GMT

من
برمی‌خیزم!

چراغی در دست، چراغی در دل‌ام.
زنگار ِ روح‌ام را صیقل می‌زنم.
آینه‌ئی برابر ِ آینه‌ات می‌گذارم

تا با تو

ابدیتی بسازم.

پ ن1: برای توضیح عنوان بگم که اینطوری شد که ما برای همیشه مال هم شدیم

پ ن2: برای اونا که حس کنجکاویشون گل کرده بگم که من و باران برای شروع خودمون شروع تازه ای نوشتیم و این بار پر رنگ تر از قبل

با عطش سالها...

baran — Thu, 15 Jan 2009 15:39:18 GMT

با همه‌ی بی سر و سامانیم

باز به دنبال پریشانیم

طاقت فرسودگی‌ام هیچ نیست

در پی ویران شدنی آنیم

آمده‌ام بلکه نگاهم کنی

عاشق آن لحظه‌ی طوفانیم

دلخوش گرمای کسی نیستم

آمده‌ام تا تو بسوزانیم

آمده‌ام با عطش سالها

تا تو کمی عشق بنوشانیم

ماهی برگشته ز دریا شدم

تا تو بگیری و بمیرانیم

خوبترین حادثه می‌دانمت

خوبترین حادثه می‌دانیم؟

حرف بزن ابر مرا باز کن

دیر زمانی‌ست که بارانی‌ام

حرف بزن، حرف بزن سالهاست

تشنه‌ی یک صحبت طولانیم

ها ... به کجا می‌کشیم خوب من؟

ها ... نکشانی به پریشانیم!

وقتی تو نیستی هر روز من روز مباداست

alionline759 — Thu, 06 Nov 2008 05:33:18 GMT

وقتي تو نيستي
نه هست هاي ما
چونان که بايدند
نه بايد ها...

مثل هميشه آخر حرفم
و حرف آخرم را
با بغض مي خورم
عمري است
لبخند هاي لاغر خود را
در دل ذخيره مي کنم :
باشد براي روز مبادا !
اما
در صفحه هاي تقويم
روزي به نام روز مبادا نيست
آن روز هر چه باشد
روزي شبيه ديروز
روزي شبيه فردا
روزي درست مثل همين روزهاي ماست
اما کسي چه مي داند ؟
شايد
امروز نيز روز مبادا باشد !

"قیصر امین پور"

پ ن ۱: روز مبادا معنیش با خودشه روزی که نمی خوای باشه روزی که اونقدر بده که حتی توی تقویم هم جایی نداره روزی که وجود نداره اگه تو باشی

غزل اشک

alionline759 — Fri, 24 Oct 2008 17:15:18 GMT

چی بگم بهتر از این؟

اشک رازیست
لبخند رازیست
اشک آن شب لبخند عشقم بود
قصه نیستم که بگویی
نغمه نیستم که بخوانی
صدا نیستم که بشنوی
یا چیزی چونان که ببینی
یا چیزی چونان که بدانی
من درد مشترکم
مرا فریاد کن
درخت با جنگل سخن می گوید
علف با صحرا
ستاره با کهکشان
و من با تو سخن می گویم
نامت را به من بگو
دستت را به من بده
حرفت را به من بگو
قلبت را به من بده
من ریشه های تورا دریافته ام
با لبانت برای همه ی لبها سخن گفته ام
و دستهایت با دستان من آشناست
در خلوت روشن با تو گریسته ام برای خاطر زندگان
و در گورستان تاریک با تو خوانده ام زیباترین سرودها را
زیرا که مردگان این سال عاشقترین زندگان بودند
دستت را به من بده
دستهای تو با من آشناست
ای دیر یافته با تو سخن میگویم
بسان ابر که با طوفان
بسان باران که با دریا
بسان پرنده که با بهار
بسان درخت که با جنگل
سخن می گویم زیرا من ریشه های تورا دریافته ام
زیرا صدای من با صدای تو آشناست ...
احمد شاملو

... برای همیشه

alionline759 — Sat, 20 Sep 2008 12:31:18 GMT

قبل از هر چیز بگم خیلی بهت وابسته شدم تمام زندگیم شدی تمام کارام برای توست هدفم شدی اگه یه لحظه کنارم نباشی حتی نفس کشیدن هم برام سخت میشه چه برسه به کارای دیگه .

قصه ی ما اینجوری شروع شد : ما دو تا نهال بودیم که با کمی فاصله از زمین سر در آوردیم و رشد کردیم و درخت شدیم ولی از وجود هم خبر نداشتیم یه روز همدیگه رو دیدیم از هم خوشمون اومد ولی برای رسیدن به همدیگه، هیچ کدوم نمیخواستیم خم بشیم. زمان گذشت یه چیزی داشت عوضمون میکرد چیزی که باعث شد برای رسیدن به همدیگه خم بشیم. اونقده به هم نزدیک شدیم و به هم تکیه کردیم که دیگه هیچ بادی نمیتونه مارو از هم جدا کنه شاخه هامون توی هم گره خورده انگار که از اول از یک ریشه بودیم.

اگه کمی فکر کنی متوجه میشی اون چیه و من با تمام وجودم حسش میکنم میدونم تو هم همینطوری ، اونه که باعث شده همه ی جر و بحث هامون اینجوری تموم بشه :

"دوستت دارم"

پ ن 1 : منو ببخش اگه کم مینویسم برات بذار به حساب مشغله وگرنه نوشتن برای تو بهترین سرگرمیه

پ ن 2 : یه نصیحت پدر بزرگانه برای کسایی که این مطلب رو میخونن : آسون دوست بدارید ولی آسون دل ندید تا ضربه نخورید من معتقدم هر کس یه تکه ی کامل کننده توی این دنیا داره پس سعی کنید اونو پیدا کنید ولی برای پیدا کردنش حاضر نشید هر تکه ای رو امتحان کنید تو این دوره زمونه آدما هرچی پیچیده تر میشن این حرفا براشون خنده دار تر میشه یه روزم برای ما خنده دار یا شاید رویایی بود ولی من از این حالم و اصلا پشیمون نیستم و خدارو از این بابت شکر میکنم (میدونم خیلی کلیشه ای بود ولی ...)

خاطره...

baran — Mon, 18 Aug 2008 12:04:18 GMT

دو شب پیش بود داشتم تو خیابون قدم می زدم،همه جا چراغونی بود.خیابونا قشنگ شده بودن و مردم خوشحال به نظر می رسیدن...همین طوری که داشتم به اطرافم نگاه می کردم یاد اون روز افتادم.همون روزی که بعد از یک ماه یا بیشتر قرار گذاشتیم همدیگرو ببینیم،اونم توی یه جای خیلی شلوغ...(بماند که کجا بود!)نمی تونستیم همدیگرو پیدا کنیم،تماس گرفتن هم خیلی سخت بود.آنتن نمی داد.بعد از حدود دو ساعت چرخیدن و به نتیجه نرسیدن،ناامید شدم...فکر کنید بعد از این همه مدت و پیمودن این همه راه...یه جایی با هم قرار گذاشته بودیم،اما اون دقیقا برعکس جایی که من بودم ایستاده بود.
بوی تنشو حس می کردم...چندین متر بیشتر با هم فاصله نداشتیم و من از اینکه نمی تونستم پیداش کنم داشتم دق می کردم!یه گوشه خلوت پیدا کردمو نشستم.به زور خودمو نگه داشته بودم که سیل اشکام پایین نریزه...از اونجایی که خدا همیشه دوسم داشته اس ام اسش رسید.همون جایی ایستاده بود که من نیم ساعت پیش بودم...مثل فنر از جا پریدم.با اونجا خیلی فاصله داشتم،فقط خدا خدا می کردم تو این فاصله از جاش تکون نخوره.نفهمیدم چه جوری رسیدم،نفسم دیگه بالا نمیامد.
روبروش ایستاده بودم اما اون سرش تو گوشیش بود و با جدیت تمام سعی می کرد شماره ی منو بگیره!!!چند دقیقه تو فاصله ی چند سانتی متریش بودم اما هنوز متوجه ی حضور من نشده بود!
صداش کردم،سرشو بالا گرفت گفت اومدی گفتم آره...خوشحال دست همدیگرو گرفتیم.نمیذاشتم حتی یه لحظه دستشو از دستم جدا کنه...وقتمون خیلی کم بود.یه مدت با هم قدم زدیم...بعد کنار هم نشستیم.چقدر آروم بودم...خیلی دلم می خواست لبامو رو لباش بذارمو...اما دورو برمون خیلی شلوغ بود.وقتی داشتیم خداحافظی می کردیم دستمو محکم توی دستش گرفته بود.بهم گفت ای کاش می شد نگهت دارم،دوست ندارم بری...

توی همین فکرا بودم که با صدای آقایی که سینی شربت دستش بود و بهم تعارف می کرد به خودم اومدم...با تعجب نگاهم می کرد چون داشتم بدون دلیل لبخند می زدم!!!
خاطره ی اون روز هنوز برام تازه و شیرینه.

یادش بخیر...