قسم به وسعت اندوه عشق و ناکامي
هنوز علت اين مرد بي سر انجامي
هنوز شاعر چشمان بيخيال توام
به رغم طعنه ي مردم ، به رغم بدنامي
و دل نمي کنم از اين سپيد تو در تو
ولو به قول اهالي ، سياه فرجامي
خيال مي کنم اينطور زنده ام حتي
اگر به مرگ غزلهاي من بيانجامي
به ارتفاع غرور شکسته ام سوگند
هنوز فاتح اوج بلند اين بامي
مگير خرده به ناگاه مردنم که خودت
دليل محکم يک مرگ نابهنگامي
و مردم از سر من دست بر نمي دارند
از اينکه مريم نامريم غزلهامي