جادوي تراشي چربدستانه

خاطره پا در گريز عشقي كامياب را

كه كجا بود و چه وقت،

به بودن و ماندن

اصرار مي كند:

بر آبگينه اين جام فاخر

كه در آن

ماهي سرخ

به فراغت

گامهاي فرصت كوتاهش را

نان چون جرعه زهري كشتيار

نشخوار

مي كند.

***

از پنجره

من

در بهار مي نگرم

كه عروس سبز را

از طلسم خواب چوبينش

بيدار مي كند.

 

من و جام خاطره را،و بهار را

و ماهي سرخ را

كه چونان « نقطه پاياني » رنگين و ’مذ ّ هب

فرجام بي حصل تبار تزئيني خود را

اصرار مي كند.