اکنون در آغوش تنهایی

به سربرگ های دفتر دیروز

به پالایش روزمرگی ام مشغولم

هر روز چکاوکي در دلم مي خواند
رودي جريانش را ندا مي دهد
و گلي مي گويد "فردا مي شکفم"
ولي من مي دانم
تا بهارم راهي است
به اندازه عمر جوجه ي آشيانه ها
که هنوز والدينشان در پي هم مي گردند
براي هم مي خوانند
تا بهارم راهي است
که دروغ غنچه اي مي سازد 
هميشه تنگ به خود مي پيچد
"نکند
راه حقيقت من باشم "
تا بهارم راهي است
به اندازه يک مرگ لطيف
به اندازه يک زندگي و شور جديد
که در آن برف به آب مي گويد
تو برو مرگ مرا زندگي دنيا کن
تا بهارم راهي است
تا بهارم راهي است
که در آن من به من مي گويد
تو برو زندگي ديگري آغاز بکن                  س . ط